Όλα με κουράζουν,

ακόμα κι αυτά που δεν με κουράζουν.

Η χαρά μου

είναι τόσο οδυνηρή όσο και η οδύνη μου.

Penso às vezes

que nunca sairei

da Rua dos Douradores.

E isto escrito, então,

parece-me a eternidade.

*…ainda “aqui”… fitando – como um poço -
um céu que nunca iremos tocar…

Dentro da capoeira


de onde irá a matar,


o galo canta hinos à liberdade


porque lhe deram dois poleiros.

Pessoa, Pessoa, Pessoa
fado, fado, fado
Mariza, Mariza, Mariza

*Όπως επαναληφθεί τρις πριν από κάθε γεύμα…

Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ

Αλλά λάθος δικό μου δεν ειναι

που δεν αντιστοιχώ

σ’ αυτόν που σε μένα αγαπάτε

*Αχ βρε Φερνάντο, Αχ βρε Φερνάντο…

Μια σύντομη – όσο μου επιτρέπεται – αναφορά στην ελαφρώς παραγνωρισμένη “Αγωγή του Στωϊκού” (το – σε αντιδιαστολή με το “Βιβλίο της Ανησυχίας” – αποκαλούμενο και ως “Βιβλίο της Αυτοκτονίας”) που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1999, έπειτα από προσπάθειες συλλογής των διασκορπισμένων χειρογράφων, και αποτελεί δείγμα αυτής της ουσίας που διέπει όλη τη μεγαλοφυία του έργου του Πεσσόα (ακόμα αναρωτιέμαι γιατι χαρακτηρίζεται ως “ποιητής” – και το “συγγραφέας” θα ήταν βέβαια εξίσου παραπλανητικό) : βαθιά ημερολογιακή ειλικρίνεια, σιωπηλή καταγραφή της καθημερινότητας και εξαντλητική αυτο-ψυχανάλυση, μέσα από τα μάτια μιας οξύτατης κι αυτο-καταστρεφόμενης διάνοιας.

Δεν μπορώ να είμαι τίποτα,
ούτε τα πάντα :
είμαι το γεφύρι που ενώνει
αυτό που δεν έχω
και
αυτό που δεν θέλω.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο…

Tudo em mim é de um príncipe de cromo colado no álbum velho de uma criancinha que morreu sempre há muito tempo.

Amar-me é ter pena de mim. Um dia, lá para o fim do futuro, alguém escreverá sobre mim um poema, e talvez só então eu comece a reinar no meu Reino.

Bernardo Soares (βλ. Fernando Pessoa)

Από το Βιβλίο της Ανησυχίας (Κεφάλαιο 22)

Não tenho ambições

nem desejos.

Ser poeta

não é uma ambição minha.

É a minha maneira de estar sózinho.