Νέα γρίπη – Παλιό κόλπο

…it is always a simple matter to drag the people along, whether it is a democracy or a fascist dictatorship or a Parliament or a Communist dictatorship. …voice or no voice, the people can always be brought to the bidding of the leaders. That is easy. All you have to do is to tell them they are being attacked…

Hermann Göring

Πάει περίπου ένας μήνας που έχω πρόσβαση σε τηλεόραση και ειδησεογραφικά δελτία, με αποτέλεσμα να έχω κηρύξει μια εφήμερη ανακωχή στην μάχη της αποτοξίνωσής μου. Μέχρι πριν ένα μήνα, η ενημέρωσή μου ήταν όλη-κι-όλη από το ίντερνετ κι από 2-3 αναφορές σε μονόλεπτες ειδήσεις ραδιοφωνικών σταθμών. Σκόρπιες λέξεις : “H1N1“, “Swine Flu“, “Μεξικό”, Άγγλοι στο ραδιόφωνο με το ιδιότυπο αγγλικό χιούμορ τους να περιπαίζουν το όλο ζήτημα προσποιούμενοι τα γουρουνάκια. Ούτε γαλή, μηδέ ζημία.

Αλλά μετά, ήρθαν… οι μέλισσες. Παράθυρα, παράθυρα και παντού παράθυρα. X-ολογοι (όπου Χ, βάλτε όποια ιατρική ειδικότητα θέλετε) να παρελαύνουν κατά δεκάδες, παρουσιαστές δελτίων σαν τα φοβισμένα παιδάκια που τα ξέχασε η μαμά τους στο super-market (κι από πίσω να χασκογελούν σκεπτόμενοι “ναι, ω ναι, εν μέσω θέρους, έχουμε είδηση!”), πλάνα με μασκοφορους ανά την υφήλιο, η λέξη “εμβόλιο” μαζί με όλα τα παράγωγά της πέφτει όπως οι βόμβες στη Δρέσδη, η “Ισπανική Γρίπη” (που παλαιότερα μού θύμιζε μόνο κάτι ντοκυμαντέρ και το τραγικό τέλος της επίσης τραγικής ζωής του Egon Schiele) κατά καιρούς επανέρχεται δριμύτερη.

Ποσοστά, αριθμοι και πάλι ποσοστά και πάλι αριθμοί. 40% του πληθυσμού – λένε – θα μολυνθεί εντός του φθινοπωροχειμώνα με τον εν λόγω ιό. Κάνω την πράξη. 4 εκατομμύρια+??? Αδιανόητο. Συνεχίζω πολλαπλασιάζοντας ποσοστά επί ποσοστών. Το 95% – υποστηρίζουν τώρα – των μολυσθέντων δεν θα το πάρει καν χαμπάρι ότι κόλλησε, άντε να είναι μια απλή ιωσούλα. Κι αν είσαι όμως στο 5%? Τότε τι? Ξανακάνω υπολογισμούς. Αυτοί που θα την περάσουν βαριά – δηλαδή το 5% – έχουν ένα 2% πιθανότητα να εμφανίσουν επιπλοκές. Δηλαδή το 2% του 5% του 40%. Καλά πάμε. Για να δει κανείς τις… υποτιθέμενες πιθανότητες να τη σκαπουλάρει, πρέπει να έχει τουλάχιστον πτυχίο από το μαθηματικό – τα παρατάω.

Αλλά δεν με απασχολούν άλλο οι αριθμοί. Είμαι πεπεισμένος : ΑΠΕΙΛΟΥΜΑΙ. Ήδη, πλένω τα χέρια μου πάνω από 100 φορές τη μέρα, κι όταν στον δρόμο ακούσω αγγλικα με βρεττανικό accent, επιταχύνω το βήμα μου. Από αύριο μάλιστα, θα παραγγείλω καμιά ντουζίνα μάσκες (κατά προτίμηση, 1-2 από αυτές που προστατεύουν σε περίπτωση χημικού πολέμου), μερικά λίτρα αντισηπτικά, μπόλικο οινόπνευμα, μάσκες και μερικές φιάλες οξυγόνου κι όταν με το καλό βγουν τα περιβόητα εμβόλια, θα πάω να χτυπάω ενέσεις σαν τον ναρκομανή – νέα γρίπη, παλιά γρίπη, εποχιακή γρίπη, μεταμοντέρνα γρίπη, πνευμονιόκοκκος, κλπ – ναι, ναι, έχω πεισθεί ότι πρέπει να εξαντλήσω τον αλτρουισμό μου βοηθώντας τις φαρμακοβιομηχανίες να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση.

Όμως, για στάσου. Ίσως να υπάρχει και καλύτερος τρόπος προφύλαξης! Θα μείνω σπίτι – το αποφάσισα. Θα μείνω σπίτι, θα φτιάξω κι ένα γυάλινο αποστειρωμένο θάλαμο για να κοιμάμαι, και θα βγω μονάχα όταν κοπάσει η πανδημία. Κι έτσι, ίσως προστατεύομαι κι από άλλους κινδύνους. Άκουσα, βλέπετε, ότι οι Τούρκοι πάλι αποτελούν απειλή στο Αιγαίο και παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μας έτσι-για-διασκέδαση, τη στιγμή που εμείς ως αγγελούδια προφυλάσσουμε τα σύνορά μας και φυσικά δεν κάνουμε ούτε το παραμικρό βήμα στον δικό τους εναέριο χώρο. Απαπά, πολλοί κίνδυνοι μαζεμμένοι! Ευτυχώς που υπάρχουν τα ελληνικά στρατά για να μάς υπερασπίζονται – γι αυτο κι εγώ, όταν τελειώσει η πανδημία, θα πάω με χαρά και περηφάνια να στρατευτώ μαζί με τα υπόλοιπα κορόιδα, να χάσω έναν χρόνο από τα… πολλά της ζωής μου και να υπηρετήσω μια “πατρίδα” που θα μ’ έχει για πάντα χεσμένο. Αλλά αυτά, αργότερα… Προς το παρόν, είπαμε : Θα μείνω σπίτι και θα είμαι ασφαλής απ’ όλα.

Ή μήπως όχι? Χθες το βράδυ κιόλας, αποκοιμήθηκα μπροστά στην τι-βι χαζεύοντας ένα από τα απειράριθμα ντοκυμαντέρ στον ΣΚΑΙ – ένα σχετικά με το σύμπαν, το διάστημα, τις μαύρες τρύπες, κλπ – από αυτά που συνήθως μού προκαλούν αλλεργική αντίδραση. Στο συγκεκρίμμενο όμως κάτι με τράβηξε. Τα πλάνα ένος γιγαντιαίου κρατήρα κοντά στο Winslow της Arizona πάνε κι έρχονται. Είναι ένας κρατήρας από πτώση μετεωρίτη. Ισχυρίζονται πως ένα ανάλογο συμβάν, με ιπτάμενες μάζες τέτοιων θηριωδών διαστάσεων, μπορεί να αφανίσει κάθε ίχνος ζωής στον ταπεινό πλανήτη μας. Λένε επίσης, πως είναι θέμα χρόνου κάποιος ακόμη μετεωρίτης να βρεθεί στην τροχιά της Γης και τότε… BANG! Finita la musica που λένε κι οι αγαπημένοι μας γείτονες (όχι οι Αρειανοί – οι Ιταλοί).

Δηλαδή? Τι θέλετε να μού πείτε μ’ αυτό? Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σωτηρίας? Ούτε ελεύθερος-πολιορκημένος στην ψευδεπίγραφη ασφάλεια της οικείας μου δεν είμαι ΑΣΦΑΛΗΣ? Όχι, όχι, όχι… είναι ζήτημα μηνών να αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο – μα από την γρίπη, μα από τούρκικη σφαίρα, μα από θραύσμα μετεωρίτη – η μοίρα μου είναι προδιαγεγραμμένη κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Η διαπίστωση του εγκλωβισμού μου με χτύπησε σαν κεραυνός – όπως τότε, μικρός, που διαπίστωσα μετά λύπης ότι τα αεροπλάνα δεν παρέχουν προσωπικό αλεξίπτωτο για καθέναν εκ των επιβατών.

Και τότε, σαν μια ύστατη αναλαμπή, μού ήρθαν στο νού οι σκέψεις του Γερμανού ναζί και διοικητή της Luftwaffe, όπως τις είχε εκμηστευρευθεί στον ψυχολόγο Gustave Gilbert μια μέρα πριν ο ίδιος θέσει τέλος στη ζωή του. Για να καθοδηγήσεις τα πλήθη – πράγματι – αρκεί να τα πείσεις ότι απειλούνται. Γρίπες, γρίπες κι άλλες γρίπες. Απειλές, απειλές κι άλλες απειλές. Ο άνθρωπος που κάποτε ήμουν έχει ήδη μεταμορφωθεί σε ένα φοβισμένο στρατιωτάκι που ζει υπό ένα συνεχές καθεστώς τρόμου. Αλλά για σταθείτε, ΕΔΩ υπάρχει λύση και πλέον την βλέπω ξεκάθαρα : Ο φόβος είναι πιο μολυσματικός απ’ όλους τους ιούς μαζί..

Give me a break, please!

ΕΓΩ – είτε σάς βολεύει είτε όχι – μέχρι να πεθάνω, θα ζήσω.
(ή τουλάχιστον θα το προσπαθήσω…)