Το γνωστό ποίημα του Χιλιανού, ντυμένο με εικόνες και την μουσική από το American Beauty.

Την ποίησιν ή την δόξα;
την ποίηση
το βαλάντιο ή την ζωή;
τη ζωή
Χριστόν ή Βαραββάν;
Χριστόν
την Γαλάτεια ή μιαν καλύβην;
την Γαλάτεια
την Τέχνη ή τον θάνατο;
την Τέχνη
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη

την Ηρώ ή τον Λέανδρο;
την Ηρώ
την σάρκα ή τα οστά;
την σάρκα
τη γυναίκα ή τον άνδρα;
τη γυναίκα
το σχέδιον ή το χρώμα;
το χρώμα
την αγάπη ή την αδιαφορία;
την αγάπη
το μίσος ή την αδιαφορία;
το μίσος
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
τον πόλεμο

νυν ή αεί;
αεί
αυτόν ή άλλον;
αυτόν
εσένα ή άλλον;
εσένα
το άλφα ή το ωμέγα;
το άλφα
την εκκίνηση ή την άφιξη;
την εκκίνηση
την χαράν ή την λύπην;
την χαρά
την λύπην ή την ανίαν;
την λύπη
τον άνθρωπο ή τον πόθο;
τον πόθο
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη

ν΄ αγαπιέσαι ή ν΄ αγαπάς;
ν΄ αγαπώ.

Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία;
Όχι-όχι-μιαν απέραντη ηθικολογία
δεν θα βοηθήση να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο

Νά ελπίζης-να ελπίζης πάντα-πώς ανάμεσα εις τους
ανθρώπους.
-που τους ρημάζει η τρομερή «ευκολία»-
θα συναντήσης απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλωσύνη-πόθος ευγένειας-ηρεμία.

Ίσως όχι πολλές-ίσως νασ’ άτυχος : καμμία-
τότες εσύ προσπάθησε να γενής καλλίτερος
είς τρόπον ώστε να έρθη κάποια σχετική ισορροπία

Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζωνται πως κάνουν κάτι
συ σκέψου-τώρα πια-με τι γλυκειά γαλήνη
προσμένεις ναρθ’ η ώρα να ξαπλώσης στο παρήγορο του
θάνατου κρεββάτι.

Φύγε πια λυσσασμένο καλοκαίρι
πάρε από πάνω μου τα γηρατειά σου
ιδρωμένα κορμιά καλλυντικές γυναίκες
γέμισε κοκκινάδια και μπλεγμένα άσπρα μαλλιά η ψυχή
μου…
Η Αθήνα μασάει σουβλάκια μες στους δρόμους
μασάει καλαμπόκια
παίρνει το παγωτό της στις πλατείες
η Αθήνα ρουφάει τον ουρανό με καλαμάκι

Ὅλοι κοιμοῦνται
κι ἐγὼ ξαγρυπνῶ
περνῶ σὲ χρυσὴ κλωστὴ
ἀσημένια φεγγάρια
καὶ περιμένω νὰ ξημερώσει
γιὰ νὰ γεννηθεῖ
ἕνας νέος ἄνθρωπος
μέσ᾿ στὴν καρδιά μου
τὴν παγωμένη
ἀπὸ ἄγρια φαντάσματα
καὶ τόση μαύρη πίκρα.

Ο λόγος φυσικά για το… γνωστό-και-μη-εξαιρεταίο και υπέροχο “Μονόγραμμα” του Οδυσσέα Ελύτη.


Πάντα είναι καιρός για μια ανάλογη δημοσίευση και δη όταν το εκλεπτυσμένο κοινό την ζητά επιμόνως – κι εξάλλου, η Φωλιά είναι ένα blog που ακούει τις επιθυμίες των συστηματικών αναγνωστών του, ε? lol

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too:
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise;

No rack can torture me,

My soul’s at liberty

Behind this mortal bone

There knits a bolder one

You cannot prick with saw,

Nor rend with scymitar.

Two bodies therefore be;

Bind one, and one will flee.

The eagle of his nest

No easier divest

And gain the sky,

Than mayest thou,

Except thyself may be

Thine enemy;

Captivity is consciousness,

So’s liberty.

Emily Dickinson (1830-1886)
Poetry – Series 1
IV. Time and Eternity

They fuck you up, your mum and dad.

They may not mean to, but they do.

They fill you with the faults they had

And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn

By fools in old-style hats and coats,

Who half the time were soppy-stern

And half at one another’s throats.

Man hands on misery to man.

It deepens like a coastal shelf.

Get out as early as you can,

And don’t have any kids yourself.

Philip larkin

1971 – High Windows

*Καιρό “ψηνόμουν” να δημοσιεύσω αυτό το
πολυεπίπεδο, περιεκτικότατο και πανέμορφα αιχμηρό ποιηματάκι του Larkin
– νομίζω ότι ήρθε η ώρα…

Πάει καιρός που στο μάταιο κεφάλι μου γκριζάρουν
Τα μαλλιά της νιότης που έχασα.
Τα μάτια μου λάμπουν λιγότερο,
Το στόμα μου για φιλιά δικαίωμα δεν έχει.
Αν μ’ αγαπάς ακόμα, από αγάπη μη μ’ αγαπάς.
Θα με προδώσεις μ’ εμένα.

Ricardo Reis (Fernando Pessoa)