Ο λόγος φυσικά για το... γνωστό-και-μη-εξαιρεταίο και υπέροχο "Μονόγραμμα" του Οδυσσέα Ελύτη.

Πάντα είναι καιρός για μια ανάλογη δημοσίευση και δη όταν το εκλεπτυσμένο κοινό την ζητά επιμόνως - κι εξάλλου, η Φωλιά είναι ένα blog που ακούει τις επιθυμίες των συστηματικών αναγνωστών του, ε? lol

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too:
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don't deal in lies,
Or being hated don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise;

No rack can torture me,
My soul's at liberty
Behind this mortal bone
There knits a bolder one
You cannot prick with saw,
Nor rend with scymitar.
Two bodies therefore be;
Bind one, and one will flee.
The eagle of his nest
No easier divest
And gain the sky,
Than mayest thou,
Except thyself may be
Thine enemy;
Captivity is consciousness,
So's liberty.

Emily Dickinson (1830-1886)
Poetry - Series 1
IV. Time and Eternity

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Philip larkin
1971 - High Windows

---

*Καιρό "ψηνόμουν" να δημοσιεύσω αυτό το
πολυεπίπεδο, περιεκτικότατο και πανέμορφα αιχμηρό ποιηματάκι του Larkin
- νομίζω ότι ήρθε η ώρα...

Πάει καιρός που στο μάταιο κεφάλι μου γκριζάρουν
Τα μαλλιά της νιότης που έχασα.
Τα μάτια μου λάμπουν λιγότερο,
Το στόμα μου για φιλιά δικαίωμα δεν έχει.
Αν μ’ αγαπάς ακόμα, από αγάπη μη μ’ αγαπάς.
Θα με προδώσεις μ’ εμένα.

Ricardo Reis (Fernando Pessoa)

{* ο τίτλος στο πρωτότυπο είναι στα γαλλικά -
μτφρ : "Εκεί κάτω, δεν ξέρω πού..."}

Μένω μόνος, σκεπτόμενος να φύγω,
Μένω και έχω δίκιο, μένω και πεθαίνω λιγότερο...

Πηγαίνω προς το μέλλον, όπως σε μια δύσκολη εξέταση.
Και αν το τρένο ποτέ δε φτάσει, κι έχει ο Θεός έλεος για μένα;

Με βλέπω κιόλας στο σταθμό -
Μέχρις εδώ, απλός μεταφορικός λόγος.
Είμαι ένα πρόσωπο απόλυτα ευπαρουσίαστο.
Φαίνεται - λένε - πως έχω σπουδάσει στα ξένα.
Οι τρόποι μου, και βέβαια είναι ανθρώπου μορφωμένου.
Παίρνω τη βαλίτσα, σπρώχνοντας τον νεαρό,
Όπως ένας διεστραμμένος ελεεινός.
Και το χέρι με το οποίο κρατώ τη βαλίτσα τρέμει
Και με κάνει να τρέμω κι εγώ.

Να φύγω!
Ποτέ δε θα γυρίσω,
Ποτέ δε θ αγυρίσω γιατί ποτέ δε γύρισε κανείς.
Ο τόπος όπου κάποιος γυρίζει είναι πάντα άλλος.
Ο σταθμός όπου κάποιος επιστρέφει είναι άλλος.
Και δεν υπάρχουν οι ίδιοι άνθρωποι, ούτε το ίδιο φως,
Ούτε η ίδια φιλοσοφία.

Να φύγω! Θέε μου, να φύγω! Φοβάμαι να φύγω!...

Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα,
Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό...
Δεν είχε καθόλου αλλάξει.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα
Του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.
Είμαστε πάντα παιδιά,
Το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό.

Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι.
Είναι καλύτερα έτσι
Έτσι, χωρίς τη μάσκα·
Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου,
Όπως στης γραμμής το τέλος.

Περίπου 7 χρόνια πριν τον θάνατό του από κίρρωση του ήπατος, ο Πεσσόα γράφει στις 15-01-1928 ένα από τα πλέον συγκλονιστικά, ευαίσθητα, τραγικά, αυτοψυχαναλυτικά,  περιεκτικά (κλπ, κλπ, κλπ) ποιήματα(?) που έχουν ποτέ γραφεί.

Πάνω από το διπλάσιο του ίδιου χρόνου σε ώρες, χρειάστηκε ο γράφων για να μεταφέρει στην ελληνική γλώσσα τον ασύλληπτο (και σε δυσκολία) τρόπο γραφής και σκέψης του Πορτογάλου, δαμάζοντας τον ατίθασα ελεύθερο και παιγνιώδη στίχο του, με συνεχείς (χριστέ μου! lol) αναφορές στο πρωτότυπο πορτογαλικό κείμενο καθώς και σε ποικίλλες άλλες μεταφράσεις (πλην της ελληνικής, που στο ακέραιο, αν δεν κάνω λάθος, ακόμα εκλείπει - αλλά και να υπάρχει, ποιός κάθεται να ταλαιπωρείται με πνευματικά δικαιώματα, ε?) τόσο ώστε το τελικό αποτελέσμα να προσεγγίζει όσο είναι δυνατόν το πρωτότυπο.

Não sou nada.
Nunca serei nada.
Não posso querer ser nada.
À parte isso, tenho em mim todos os sonhos do mundo.

Ελπίζω να άξιζε τον κόπο η προσπάθεια.

Οι θεοί είναι ευτυχείς.
Ζουν την ήρεμη ζωή των ριζών.
Η μοίρα τις επιθυμίες τους δεν τις καταπιέζει
Ή, τις καταπιέζει, αλλά τις εξαγοράζει
Με την αθάνατη ζωή.
Οι θεοί δεν θλίβονται
Εξαιτίας ίσκιων ή άλλων όντων.
Και κάτι επιπλέον : δεν υπάρχουν.

Fernando Pessoa (Ορθώνυμο)

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα