Γιατί τό καλλιτεχνικό πατινάζ κάνει καλό… (τουλάχιστον στην μνήμη…)

Με αφορμή το γνωστό βίντεο με τους Γάλλους να χορεύουν… συρτάκι…

My darling, I’m waiting for you — how long is a day in the dark, or a week? The fire is gone now, and I’m horribly cold. I really ought to drag myself outside but then there would be the sun. . . I’m afraid I waste the light on the paintings and on writing these words. We die, we die rich with lovers and tribes, tastes we have swallowed, bodies we have entered and swum up like rivers, fears we have hidden in, like this wretched cave. We are the real countries, not the boundaries drawn on maps with the names of powerful men. I know you will come and carry me out into the palace of winds. That’s all I’ve wanted — to walk in such a place with you, with friends, on earth without maps…

* English Patient μεθ’ ουγγρικού άσματος…

Ισπανόφωνη φλαμένκο παραλλαγή του πασίγνωστου και πολυαγαπημένου (μου) “Τραγουδιού των Τσιγγάνων” του Διόνυση Τσακνή (που όταν διαπίστωσα ότι κρυβόταν πίσω από το συγκεκριμμένο κομμάτι δεν πίστευα στα μάτια μου)

Μια κομματάρα (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί με αγγίζει τόσο αυτό το κομμάτι) που, για κάποιο λόγο, μου διέφυγε και δεν αναδημοσίευσα από την παλιά Φωλιά.

Καλημέρα!

Καλημέρα a tutti – ο Χαμαιλέοντας επιστρέφει…

Μού κόλλησε – πού το θυμήθηκα αυτό? (από τα παλιά… μη-αναδημοσιευθέντα της Φωλιάς…)