Μια σύντομη - όσο μου επιτρέπεται - αναφορά στην ελαφρώς παραγνωρισμένη "Αγωγή του Στωϊκού" (το - σε αντιδιαστολή με το "Βιβλίο της Ανησυχίας" - αποκαλούμενο και ως "Βιβλίο της Αυτοκτονίας") που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1999, έπειτα από προσπάθειες συλλογής των διασκορπισμένων χειρογράφων, και αποτελεί δείγμα αυτής της ουσίας που διέπει όλη τη μεγαλοφυία του έργου του Πεσσόα (ακόμα αναρωτιέμαι γιατι χαρακτηρίζεται ως "ποιητής" - και το "συγγραφέας" θα ήταν βέβαια εξίσου παραπλανητικό) : βαθιά ημερολογιακή ειλικρίνεια, σιωπηλή καταγραφή της καθημερινότητας και εξαντλητική αυτο-ψυχανάλυση, μέσα από τα μάτια μιας οξύτατης κι αυτο-καταστρεφόμενης διάνοιας.