Festen

Ο Πατέρας και “Πατριάρχης” Helge κλείνει τα 60. Στο σπίτι, για την γιορτή μαζεύονται όλοι – οικογένεια, συγγενείς και φίλοι.

Στο τραπέζι όμως αποκαλύπτονται συνταρακτικές αλήθειες που θα διασπάσουν την ηρεμία των συνδαιτημόνων…

Η ταινία αυτή, βασισμένη στις αρχές του περίφημου “Dogme 95″ (η #1 ταινία μάλιστα), είχε φαινομενικά όλα τα στοιχεία που πρέπει να έχει μια ταινία για να ΜΗΝ μ’ αρέσει : Λατρεύω τον σουρρεαλισμό και τον συμβολισμό, η ταινία είναι αμείλικτα ρεαλιστική. Έχω προτίμηση στα αμιγώς καλλιτεχνικά/στυλιζαρισμένα αποτελέσματα – o Vinterberg, στην κυριολεξία, κινηματογραφεί με την-κάμερα-στον-ώμο, χωρίς την παραμικρή προσθήκη. Έχω πάθος με τα δυνατά μουσικά… χαλιά – στην ταινία η μουσική απουσιάζει πλήρως.

Alle familier har en hemmelighed.
Κάθε οικογένεια έχει ένα μυστικό…

Κι όμως διαψευσθηκα…

Η ταινία αυτή του Vinterberg, κάνοντας χρήση άπλων μέσων, αυθεντικών σκηνικών, καλά-αναπτυγμένων χαρακτήρων, απέριττου “στησίματος” (που ομολογώ πως μού έφερε λίγο στο νου το “La charme discret de la bourgeoisie” του Bunuel – αλλά χωρίς πρακτικά να μοιράζεται τίποτα με αυτό) και ενός σχετικά λιτού plot , καταφέρνει να σε εντάξει τόσο πολύ μέσα της, που νομίζεις ότι παίζεις και εσύ κάποιο ρόλο, πως κι εσύ κάθεσαι σε μια καρέκλα στην οικογενειακή αυτή γιορτή και παρακολουθείς τις ραγδαίες εξελίξεις. Αυτό είναι το πρώτο ενδιαφέρον σκαλί (αν πρώτα εξοικειωθεί βέβαια και το αυτί στα δανικά – εμένα μού πήρε κανένα 10-λεπτο για να… αγνοώ την προφορά τους… lol) Η συνέχεια όμως έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον…

Ο Vinterberg, οδηγώντας τον θεατή μέσα σε ενα “βατό” κλίμα όπου … “ολα βαίνουν (φαινομενικά) καλώς” κι ύστερα μέσα από τα άδυτα μιας φαινομενικά “δεμένης” οικογένειας, στρέφεται ενάντια στην κοινωνία και στις αγκυλωμένες της συμβάσεις και τα αποκαθηλώνει όλα – κατορθώνοντας όχι μόνο μια γροθιά στο μαχαίρι… της κοινωνικής υποκρισίας αλλά και μια γροθιά στο στομάχι του θεατή που – στη ροή των εξελίξεων – πλημμυρίζεται από ανάμεικτα και δυνατά συναισθήματα.

(Προσωπικά, ξεκίνησα μισώντας τον Πατέρα, μετά τη μητέρα, μετά τους παρευρισκόμενους, μετά όλους τους Δανούς – ώσπου διαπιστώνεις ότι αυτό που βλέπεις δεν έχει να κάνει με τα όποια “οικογενειακά μυστικά” αλλά βρίσκεσαι μπροστά στο Παγκόσμιο Θέατρο του… κοινωνικού παραλόγ[-ισμ]ου)

Είχα καιρό να ανασύρω τον παλιό εκείνο ορισμό της “Τραγωδίας” που μαθαίνουμε στο σχολείο- με το τέλος όμως αυτής της… “Οικογενειακής Γιορτής” είμαι σίγουρος ότι κι εσεις θα θυμηθείτε την έννοια της Κάθαρσης. Και, ΝΑΙ, το παραδέχομαι : Χαίρομαι που δεν άφησα την αρνητική μου προκατάληψη να με επηρεάσει περί τα του “Dogme 95″ – θα είχα χάσει μια αδιαμφισβήτητα συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία. Μην αρκεστείτε στο τι γράφω, ούτε να βασιστείτε στο trailer – απλά ΔΕΙΤΕ ΤΗ.

Nest Academy Awards™