Φερνάντο Πεσσόα – Lá-Bas, Je ne sais oú

{* ο τίτλος στο πρωτότυπο είναι στα γαλλικά –
μτφρ : “Εκεί κάτω, δεν ξέρω πού…”}



Μένω μόνος, σκεπτόμενος να φύγω,

Μένω και έχω δίκιο, μένω και πεθαίνω λιγότερο…



Πηγαίνω προς το μέλλον, όπως σε μια δύσκολη εξέταση.

Και αν το τρένο ποτέ δε φτάσει, κι έχει ο Θεός έλεος για μένα;



Με βλέπω κιόλας στο σταθμό -

Μέχρις εδώ, απλός μεταφορικός λόγος.

Είμαι ένα πρόσωπο απόλυτα ευπαρουσίαστο.

Φαίνεται – λένε – πως έχω σπουδάσει στα ξένα.

Οι τρόποι μου, και βέβαια είναι ανθρώπου μορφωμένου.

Παίρνω τη βαλίτσα, σπρώχνοντας τον νεαρό,

Όπως ένας διεστραμμένος ελεεινός.

Και το χέρι με το οποίο κρατώ τη βαλίτσα τρέμει

Και με κάνει να τρέμω κι εγώ.



Να φύγω!

Ποτέ δε θα γυρίσω,

Ποτέ δε θ αγυρίσω γιατί ποτέ δε γύρισε κανείς.

Ο τόπος όπου κάποιος γυρίζει είναι πάντα άλλος.

Ο σταθμός όπου κάποιος επιστρέφει είναι άλλος.

Και δεν υπάρχουν οι ίδιοι άνθρωποι, ούτε το ίδιο φως,

Ούτε η ίδια φιλοσοφία.



Να φύγω! Θέε μου, να φύγω! Φοβάμαι να φύγω!…