Ένας πλανόδιος μουσικός, σ’ ένα μετρό… ή μήπως οχι?

Ένα μεσημέρι, σ’ έναν πολύβουο σταθμό του μετρό της Washington, ένας βιολιστής βγάζει από τη θήκη το όργανό του και ξεκινά να παίζει. Παίζει, παίζει, παίζει – όμως ο κόσμος που σαν μεθυσμένος μοιάζει να περνάει από μπροστά του τον αγνοεί.

Κι ύστερα μια γυναίκα με μια σακούλα (ψώνια?), τον κοιτάζει, στέκεται στην μέση του ανθρώπινου χειμάρρου και μένει εκεί να τον ακούει για ώρα πολλή – μέχρις ώτου κι άλλοι από το αφηνιασμένο πλήθος ακολουθούν το παράδειγμα της και κοντοστέκονται κι εκείνοι λίγο πιο πέρα.

Το σκηνικό ίσως φαντάζει υπερβολικά τετριμμένο – εσείς, άλλωστε, πόσες φορές σταθήκατε να προσέξετε κάποιον μουσικό “του δρόμου” να παίζει? Το ιδιαίτερο όμως της ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΗΣ περίπτωσης είναι ότι ο εν λόγω μουσικός, δεν είναι ένας από τους τόσους πλανόδιους, αλλά ο Joshua Bell – με άλλα λόγια, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα παγκοσμίως στον χώρου του βιολιού και τρανταχτή φιγούρα για τους aficionados της κλασσικής μουσικής – ο οποίος και έλαβε μέρος στα πλαίσια ενός πειράματος της αμερικανικής Washington Post.

Παρατηρώ για ώρα εκείνη την γυναίκα με την σακούλα (η οποία σταμάτησε, εμφανώς γιατί αναγνώρισε τον εκτελεστή – περισσότερο από κάθε άλλο) και δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι αν η μόνη ελπίδα αυτού του κόσμου ν’ αλλάξει είναι με μια γυναίκα σαν κι αυτή, που με τη σακούλα της, μπορεί να σταθεί ανεμπόδιστη στη μέση ενός κεντρικού σταθμού του μετρό, χωρίς να παρασυρθεί από το πλήθος…