Fernando Pessoa – Quote-mania #5
Όταν ο Dr.Kameleon έγραφε, η μέρα ήτο 22/6/2009 και η ώρα 10:50
Δεν μπορώ να είμαι τίποτα,
ούτε τα πάντα :
είμαι το γεφύρι που ενώνει
αυτό που δεν έχω
και
αυτό που δεν θέλω.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο…
Όσο προχωράμε στη ζωή, τόσο πειθόμαστε για δύο αλήθειες που ωστόσο είναι αντικρουόμενες. Η πρώτη είναι ότι μπροστά στην πραγματικότητα της ζωής φαίνονται χλωμές όλες οι μυθοπλασίες της λογοτεχνίας και της τέχνης. Μας δίνουν, ασφαλώς, μια απόλαυση ευγενέστερη από εκείνες της ζωής. Ωστόσο είναι σαν τα όνειρα, στα οποία αισθανόμαστε συναισθήματα που στη ζωή δεν τα αισθάνεται κανείς, και βλέπουμε πως συνυπάρχουν μορφές που στη ζωή δεν συναντιούνται. Είναι ωστόσο όνειρα, από τα οποία ξυπνάμε, που δεν συνιστούν μνήμες ούτε νοσταλγίες, με τις οποίες θα ζούσαμε στη συνέχεια μια δεύτερη ζωή.
Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι, δεδομένου ότι κάθε ευγενής ψυχή επιθυμεί να διατρέξει τη ζωή εξ’ ολοκλήρου, να αποκτήσει την εμπειρία όλων των πραγματων, όλων των τόπων και όλων των βιωθέντων συναισθημάτων, και επειδή αυτό είναι αδύνατον, η ζωή μόνο υποκειμενικά μπορεί να βιωθεί εξ’ ολοκλήρου, μόνο μέσα από την άρνησή της μπορεί να βιωθεί στην απόλυτη ουσία της.
Οι δύο αυτές αλήθειες είναι αναγωγές η μία ως προς την άλλη. Ο σοφός θα αποφύγει να θελήσει να τις συνδυάσει, καθώς επίσης να απορρίψει την μία ή την άλλη. Θα πρέπει ωστόσο να ακολουθήσει τη μία, νοσταλγώντας εκείνη που δεν ακολουθεί. Ή να απορρίψει και τις δύο και να υψωθεί πάνω από τον εαυτό του σε μιά προσωπική νιρβάνα.
Μακάριος αυτός που δεν απαιτεί από τη ζωή περισσότερα απ’ όσα αυτή του δίνει αυθόρμητα, καθοδηγούμενος από το ένστικτο της γάτας, που αναζητεί τον ήλιο όταν υπάρχει ήλιος, κι όταν δεν υπάρχει, τη ζέστη, όπου κι αν αυτή βρίσκεται. Μακάριος αυτός που παραιτείται από την προσωπικότητά του μέσω της φαντασίας, και που απολαμβάνει την ενατένιση των ζωών των άλλων, ζώντας όχι όλες τις εντυπώσεις, αλλά το εξωτερικό θέαμα όλων των ξένων εντυπώσεων. Μακάριος, τέλος, αυτός που παραιτείται από τα πάντα, και από τον οποίο, επειδή παραιτήθηκε από τα πάντα, δεν μπορεί κανείς να πάρει ούτε να στερήσει κάτι.
Ο χωρικός, ο αναγνώστης μυθιστορημάτων, ο απόλυτος ασκητής – αυτοί οι τρείς είναι οι μακάριοι της ζωής, γιατί αυτοί παραιτήθηκαν από την προσωπικότητά τους – ο πρώτος γιατί ζει με το ένστικτο, που είναι απρόσωπο, ο δεύτερος γιατί ζει με τη φαντασία, που είναι λήθη, και ο τρίτος γιατί δεν ζει, και δεδομένου ότι δεν έχει πεθάνει, κοιμάται.
Τίποτα δεν με ικανοποιεί, τίποτα δεν με παρηγορεί, όλα – είτε υπήρχαν, είτε όχι – τα έχω μπουχτίσει. Δεν θέλω να έχω ψυχή και δεν θέλω να παραιτηθώ απ’ αυτήν. Επιθυμώ ό,τι δεν επιθυμώ και παραιτούμαι από αυτό που δεν έχω. Δεν μπορώ να είμαι τίποτα, ούτε τα πάντα : είμαι το γεφύρι που ενώνει αυτό που δεν έχω και αυτό που δεν θέλω.
Bernardo Soares (F.P.)
Το Βιβλίο της Ανησυχίας (κεφ.232)
Κάνε ένα σχόλιο τώρα (όσο προλαβαίνεις...)