Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το παράπονο


Γενικώς, αντιπαθώ τον τρόπο γραφής του Ελύτη (του οποίου και οι στίχοι, ε?) αλλά – αν ποτέ προσπαθούσα να βρω το “καλύτερο” ελληνικό τραγούδι που γράφτηκε ποτέ – το συγκεκριμμένο θα έθετε σοβαρή υποψηφιότητα…

Κάποτε ίσως με εξέφραζε περισσότερο, αλλή μήπως… “παντα (δεν) θα ναι αργά” εξάλλου?






Ἐδῶ στοῦ δρόμου τά μισά
ἔφτασε ἡ ὥρα νά τό πῶ
ἄλλα εἶναι ἐκεῖνα πού ἀγαπῶ
γι’ ἀλλοῦ γι’ ἀλλοῦ ξεκίνησα.

Στ’ ἀληθινά στά ψεύτικα
τό λέω καί τ’ ὁμολογώ.
Σά νά ‘μουν ἄλλος κι ὄχι ἐγώ
μές στή ζωή πορεύτηκα.

Ὅσο κι ἄν κανείς προσέχει
Ὅσο κι ἄν τά κυνηγᾶ,
πάντα πάντα θά ‘ναι ἀργά
δεύτερη ζωή δέν ἔχει.



Ετικέττες

Σού άρεσε? Πρότεινέ το σ' έναν φίλο!

Συναφή Άρθρα

Κάνε ένα σχόλιο τώρα (όσο προλαβαίνεις...)