18/4
George Friedrich Händel – “Lascia ch’ io pianga”

 

Ενώ δίπλα χορεύουν flamenco (κι ο αποπροσανατολισμός μου είναι τέτοιος που νομίζω ότι είναι πρόγραμμα στην τηλεόραση), εγώ βάζω άριες του Handel – go figure… Αλλά αξίζει. Καλημέρα!

13/4
Hunter S. Thompson – Quote-mania #152

 


We are all alone, born alone, die alone, and — in spite of True Romance magazines — we shall all someday look back on our lives and see that, in spite of our company, we were alone the whole way. I do not say lonely — at least, not all the time — but essentially, and finally, alone. This is what makes your self-respect so important, and I don’t see how you can respect yourself if you must look in the hearts and minds of others for your happiness.


9/4
Juanes – La camisa negra

 

22/3
27o Λύκειο Αθηνών – “Έχω εντολές”

 

Κάτι μ’ έπιασε σήμερα και χαζεύω μαθητικές ταινίες μικρού μήκους – ο αριθμός των οποίων, μέσα στον ερασιτεχνισμό τους και την γενικώς παρεμφερή θεματολογία – ομολογώ ότι με ξάφνιασε θετικά.

Την καλύτερη – και άκρως πολιτικοποιημένη – την δημοσιεύω κι εδώ. Well done, guys – και τα εύσημά μου για τον τίτλο/concept/νόημα!

3/2
Historias de un inmigrante – I

 

Εδώ και 2-3 μέρες που λέτε είμαι αυτό που εύστοχα λέει ο Kundera “τα σκατά του γιού του Στάλιν” (δεν το λέει ακριβώς έτσι, αλλα εμένα έτσι μ’αρέσει). Εν ολίγοις, έχω ένα κεφάλι καζάνι, μια κρυώνω – μια ζεσταίνομαι (τρελαίνομαιιιι), κλπ, κλπ. (Όταν στο μετρό μάς ζάλιζαν για την “gripe” ότι κάνει ο θραύση, ο γράφων προφανώς θεωρούσε ότι έχει ανοσία – αλλά anyway…)

Φτάνει λοιπόν η σήμερον, λέω να πάρω το depon μου? (Καλά όχι ότι ποτέ έχω υπάρξει γενναιόδωρος ακόμα και με ένα ψωροdepon, αλλά τεσπά…). Το κάνω. Μετά διαπιστώνω, ότι μού χει μείνει ένα. Οπότε τι κάνουμε? Να πάω να πάρω… Πολύ ωραία…

Το ελληνικό σενάριο είναι: σέρνομαι μέχρι το πιο κοντινό φαρμακείο, τσιμπάω ένα depon και φεύγω. Big deal.

Ναι, αλλά εδώ? (κοιτά να δεις πως κάτι γελοίο, ίσως θέλει ψάξιμο. Οπότε ψάχνω…)

  • - Πού έχει φαρμακείο?
  • - Τι δίνουν χωρίς συνταγή?
  • - Πώς λέγεται τι? (ένα από τα πρώτα που μαθαίνεις είναι ότι το ίδιο πράγμα υπάρχει πάντα – αλλά σχεδόν ποτέ με το ίδιο όνομα)

Και κάπως έτσι… κάνω το μεγάλο βήμα: πάω φαρμακείο! lol Και παρά την προσεκτική μελέτη, ακολουθώ την so far πιο αλάνθαστη τεχνική μου: το παίζω και λίγο κινέζος.

Διάλογος:

- Hola (ένα από τα 40-50 που πρέπει να πεις κατά μ.ο. την ημέρα)
- Hola
- Ναι, θέλω κάτι αλλά πρέπει να καταφέρω να το περιγράψω
- Πείτε μου
- Βασικά, ε… ένα αναλγητικό με βάση την παρακεταμόλη… για πονοκέφαλο, πυρετό και τέτοια… Υπάρχει?
- (Βλέμμα όλο απορία) Φυσικά και υπάρχει, είναι δυνατόν?
- Τι να σάς πω… Δεν ξέρω ακριβώς την αντιστοιχία στα ονόματα – οπότε ρωτάω. Ξέρετε δεν είμαι από δω…
- (Άλλο ένα βλέμμα, φάση “αει στο διάολο!”) Κι από πού είσαι?
- Ελλάδα
(Φέρνει το Panadol mou)
- Στ’ αλήθεια? (2η ή 3η φορά που δέχομαι την ίδια ερώτηση και δεν ξέρω αν πρέπει να αρχίσω να γελάω)
- Ε,… ναι – 3 βδομάδες είμαι εδώ…
- Πάντως, αν δεν μού το λεγες, δεν θα το καταλάβαινα
(Κάπου εδώ ο γράφων, ήδη έχει ξεχάσει γιατί πήγε και ήδη απολαμβάνει το όλο enstantane)

Μετά περάσαμε σε άλλο επίπεδο (και εδώ επαληθεύεται αυτό που είχα ακούσει και έχω δει 100 φορές: τι griego, τι ξε-griego, it doesn’t fucking matter): μου εξήγησε αναλυτικά πώς τα παίρνω, πόσο και πότε, πιάσαμε κουβέντα για τον καιρό (αν πέσει εδώ κάτω από 10oC, νομίζουν ότι πήγαν στο Βόρειο πόλο), κλπ κλπ – και φυσικά όλα σε ρυθμό καταλανικού πυροβόλου. Just fucking love these guys. :)

Και κάπως έτσι, μια απλή, χαζή, βαρετή διαδικασία, γίνεται κάτι ενδιαφέρον. Και στην τελική, ξέχασα κι ότι πήρα το depon μου… lol

26/1
Leonard Cohen – A Thousand Kisses Deep

 

17/1
Facundo Cabral – No estas deprimido, estas distraido

 

12/1
See you on the other side

 

9/1
Hozier – Take me to church

 

Πλύση εγκεφάλου. Αλλά not bad at all…

19/12
Clara Luzia – Sinnerman